حريم دين و آيين پايدار ، با اميال نفسانى و شيطانى در حال ستيز و در برابر فرمانهاى پروردگار مطيع و فرمانبردار باشد ، بر عوام ( آن گروه از شيعيان كه به حدّ اجتهاد نرسيدهاند ) واجب است كه از چنين فقيهى تقليد كنند . اين صفات ياد شده در تعدادى از فقهاى شيعه يافت مىشود ، نه همهء آنها . ولى آن فقيهى كه همانند فقهاى عامّه ، بر مركب پليديها و پستيها سوار شود ، چيزى از سخنان ما را از او نپذيريد و هيچ حرمت و ارزشى براى او قائل نشويد » . بر عالمان امّت و پيروان راستين آنان لازم است كه ابعاد گستردهء مسئوليت سنگين خود را بشناسند و بر اهميّت امانت بزرگى كه بر دوش آنها نهاده شده واقف باشند . بايد تنها هدف و يگانه تلاش علماى دين ، شناخت حق و پاسدارى از حريم حق باشد و همهء همّت خود را صرف استنباط احكام شرعى از منابع اصلى آن بنمايد ، سپس آن را به انگيزه اداى وظيفه و انجام رسالت ، در اختيار امّت اسلامى قرار دهد . و هرگز به فزونى يار و انصار و كثرت پيرو و طرفدار ، اعتنا نكند و تشنهء نام و نشان نباشد و گول زرق و برق دنياى چند روزه را نخورد و از دعوتهاى مرگبار شيطان پرهيز كند و گفتار حضرت حق را آويزه گوش خود قرار دهد كه ميفرمايد : [ وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ * لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ * ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ * فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِينَ ] : « اگر پارهاى سخنان به ما ميبست ، ما قدرت را از او ميگرفتيم ، و رگ گردنش را ميبريديم ، پس كسى از شما نمى توانست از او حمايت كند » . « 1 »

--> ( 1 ) سورهء الحاقه ، آيه هاى 44 - 47 .